Szlachectwo ometkowane

Bez wielkiego ryzyka postawić można tezę, że Radosław Piesiewicz nie zostanie wpisany w poczet wielkich postaci, stojących w przeszłości na czele szacownej organizacji, jaką jest Polski Komitet Olimpijski. Daleko mu do kilku wybitnych poprzedników na stanowisku prezesa PKOl – by wymienić księcia Stefana Lubomirskiego, pułkownika Kazimierza Glabisza, czy wspominanych z sentymentem przez samych sportowców Włodzimierza Reczka, Piotra Nurowskiego albo Andrzeja Kraśnickiego. 

Mam świadomość faktu, że – nie jest to przecież wyłącznie polskie zjawisko – idea prawdziwego, czystego olimpizmu autorstwa barona Pierre'a de Coubertina dawno już się zmonetyzowała. Wciąż jednak – oj, niepoprawny ze mnie romantyk... - takie zestawienie słów, jak na naszej dzisiejszej „jedynce”, ale też na frontonie siedziby PKOl, budzi u mnie niesmak. Tym większy, im więcej okoliczności kontrowersyjnej kryptotransakcji „ometkowania” Centrum Olimpijskiego nazwą „sponsora” poznawaliśmy w ostatnich miesiącach, i im więcej wiadomości na temat owegoż „sponsora” wypływa od paru tygodni. Jego nazwa, słowami samego premiera RP skojarzona z rosyjską mafią, przykryła – po pierwsze – samą szlachetność przymiotnika „olimpijskie”, po drugie – także postać patrona tejże placówki. 

Rację mieli ci, którzy od samego początku owej sponsorskiej hucpy mówili o narażaniu na szwank wizerunku instytucji z ponadstuletnią historią. Feralna nazwa znika dziś z szyldów klubów sportowych – publicznych i prywatnych, wciąż jednak dumnie góruje nad najważniejszą organizacją sportową w kraju. Jej prezes tymczasem wciąż nie widzi powodu, by ten stan rzeczy zmieniać. W tym kontekście liczenie na to, że uzna swój błąd i honorowo go skwituje (własną dymisją), jawi się płonną nadzieją. Rewolucja personalna – w celu obrony szlachetnej idei i szanowanej instytucji przed kolejnymi wstydliwymi wpadkami – musi przyjść z wnętrza środowiska sportowego. Od tych, dla których pojęcia „uczciwość”, „przejrzystość”, „etyczność” są nie tylko pustym hasłem...